Dlaczego pies je trawę? 5 najczęstszych przyczyn

Wracasz ze spaceru, a Twój pupil obwąchał trawnik, zerwał kilka źdźbeł i z chrupotem je przeżuł. Czasem potem zwymiotuje, czasem zachowuje się jakby nic się nie stało. Pytanie „dlaczego pies je trawę” należy do najczęściej zadawanych przez opiekunów czworonogów i obrosło licznymi mitami: jeden mówi, że pies się wtedy „leczy”, drugi że ma niedobory pokarmowe, trzeci że to oznaka choroby. Większość tych przekonań pochodzi z anegdot, a nie z danych. Aktualne badania, m.in szerokie badanie zespołu Benjamina Harta z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis z 2008 roku na próbie ponad 1500 psów, pokazują, że jedzenie trawy jest u psów zachowaniem normalnym i powszechnym. Dotyczy nawet 68% czworonogów. To nie znaczy, że można je całkowicie ignorować: kontekst, częstotliwość i towarzyszące objawy są istotne. Niniejszy wpis nie zastępuje konsultacji weterynaryjnej, ale ułatwi Ci ocenę, czy zachowanie Twojego psa wymaga reakcji.

Czy to normalne, że pies je trawę?

Krótka odpowiedź brzmi: tak, w większości przypadków jedzenie trawy to zachowanie naturalne i nieszkodliwe. We wspomnianym badaniu zespołu Harta z 2008 roku ponad dwie trzecie psów regularnie zjadało rośliny (głównie trawę), a tylko 8% przed jedzeniem wyglądało na chore. Wymioty wystąpiły u około 22% psów po zjedzeniu trawy. To istotne dane, bo obalają popularny mit, że pies sięga po trawę wyłącznie wtedy, gdy źle się czuje i chce „wywołać u siebie wymioty”. Większość psów wymiotów po trawie nie ma, a większość tych, które wymiotują, nie wykazywała przed jedzeniem żadnych oznak dolegliwości.

Z perspektywy ewolucyjnej zachowanie ma sens. Przodkowie psów, dzikie wilki, regularnie spożywają niewielkie ilości materii roślinnej, najczęściej z żołądków upolowanych ofiar roślinożernych, ale także bezpośrednio z trawnika. Trawa stanowi część naturalnej diety psowatych i nie jest dla psa toksyczna, o ile pochodzi z miejsca wolnego od pestycydów, herbicydów i innych zanieczyszczeń. Dopiero w połączeniu z innymi objawami (apatia, biegunka, brak apetytu, utrata wagi) jedzenie trawy staje się sygnałem ostrzegawczym, wymagającym konsultacji z lekarzem weterynarii.

5 najczęstszych przyczyn jedzenia trawy przez psa

Choć żadna pojedyncza teoria nie wyjaśnia każdego przypadku, badania behawioralne i kliniczne wskazują na pięć powtarzających się przyczyn, dla których Twój pies sięga po trawę. Zanim zaczniesz się martwić, sprawdź, do której z nich pasuje zachowanie Twojego czworonoga.

Skrót pięciu najczęstszych powodów:

• naturalny instynkt po dzikich przodkach, którzy spożywali rośliny jako element diety,

• smak i tekstura, zwłaszcza młodej, wiosennej trawy,

• brak stymulacji, nuda lub potrzeba zwrócenia na siebie uwagi,

• próba uzupełnienia błonnika lub zaspokojenia braków w diecie,

• reakcja na dyskomfort żołądkowy z odruchem oczyszczającym.

Naturalny instynkt po dzikich przodkach. Wilki, kojoty i dingo regularnie spożywają niewielkie ilości materii roślinnej. To zachowanie zostało odziedziczone przez psy domowe i przetrwało selekcję, mimo że współczesna karma pokrywa potrzeby żywieniowe psa. Innymi słowy, Twój pupil może jeść trawę po prostu dlatego, że jego mózg uznaje, że tak powinien się czasem zachować.

Smak i tekstura. Zwłaszcza wiosną i wczesnym latem trawa jest słodkawa, soczysta i chrupiąca, a wiele psów po prostu lubi ją gryźć tak, jak człowiek lubi gryźć marchewkę czy łodyżkę pietruszki. Selektywne wybieranie pojedynczych źdźbeł, bez oznak głodu i bez wymiotów, sugeruje właśnie tę przyczynę.

Brak stymulacji i potrzeba uwagi. Pies, który spędza długi dzień sam w domu, na krótkim spacerze potrafi zaangażować się w jedzenie trawy bardziej niż zwykle, bo to dla niego forma zajęcia. W skrajnych przypadkach jedzenie trawy może być zachowaniem nawykowym, podtrzymywanym przez reakcję opiekuna, czyli wyraźną uwagą („Reksiu, nie wolno!”), która z punktu widzenia psa jest nagrodą.

Próba uzupełnienia błonnika lub składników odżywczych. Jeśli karma psa jest uboga we włókno surowe lub mało zróżnicowana, pies może instynktownie szukać dodatkowego błonnika. To jedna z hipotez powiązanych z tak zwaną pikacją, czyli skłonnością do spożywania substancji niejadalnych. Hipoteza nie zawsze jest jednak potwierdzana w praktyce, bo wiele psów na zbilansowanej, wysokiej jakości karmie nadal zjada trawę z tych samych powodów co przodkowie.

Reakcja na dyskomfort żołądkowy. Ten klasyczny scenariusz dotyczy mniejszości przypadków, choć jest najczęściej omawiany. Pies z lekkim refluksem, zaleganiem treści w żołądku lub przejedzeniem zjada szybko, łapczywie, duże ilości trawy, często wraz z gałązkami i innymi drobinami, po czym zwymiotuje. To wymioty oczyszczające. Jeżeli zdarza się raz na kilka tygodni i nie towarzyszą mu inne objawy, zazwyczaj nie jest niepokojące. Jeżeli powtarza się kilka razy w tygodniu, wymaga konsultacji weterynaryjnej.

Kiedy jedzenie trawy powinno Cię niepokoić?

Sygnały alarmowe wystąpią wtedy, gdy zachowanie zmienia się nagle albo pojawiają się dodatkowe objawy świadczące o gorszym samopoczuciu Twojego czworonoga. Warto wiedzieć, co odróżnia normalne skubnięcie trawy od sytuacji wymagającej diagnozy.

Sygnały, które wymagają wizyty u weterynarza

Pies, u którego jedzenie trawy wiąże się z jednym z poniższych objawów, powinien zostać zbadany. Sama zmiana zachowania (nagłe „rzucenie się” na trawnik u psa, który wcześniej nie zwracał na niego uwagi) także zasługuje na obserwację, a jeśli się utrzymuje, na konsultację.

Czerwone flagi wymagające wizyty u lekarza weterynarii:

• pies zjada trawę kompulsywnie, dużymi kęsami, każdego dnia,

• wymiotom po trawie towarzyszą krew, śluz lub niestrawione fragmenty wcześniejszego posiłku,

• pies traci wagę, nawet jeśli apetyt pozostaje zachowany,

• po jedzeniu trawy pojawia się biegunka utrzymująca się dłużej niż 24 godziny,

• pupil jest apatyczny, nie chce się bawić, kuli grzbiet, dyszy bez wysiłku,

• pies próbuje jeść inne nietypowe rzeczy (kamienie, piasek, papier), co może świadczyć o pikacji.

Każdy z tych objawów wymaga zbadania przez weterynarza, bo za jedzeniem trawy może wtedy stać realna przyczyna medyczna: zapalenie trzustki, gastropatia, choroba zapalna jelit, niedobory żywieniowe, pasożyty lub stres przewlekły. Nigdy nie zakładaj samodzielnie diagnozy, jedzenie trawy to zachowanie, nie choroba.

Czy trawa może zaszkodzić psu?

Sama trawa, o ile jest świeża i czysta, raczej nie szkodzi. Zagrożenia, których naprawdę warto unikać, dotyczą tego, co na trawie lub w trawie się znajduje. Pierwszym i najpoważniejszym jest pestycyd lub herbicyd. Środki ochrony roślin używane w parkach, na osiedlowych trawnikach i na polach uprawnych mogą wywoływać podrażnienia żołądka, biegunki, wymioty, a w większych dawkach uszkodzenia wątroby i nerek. Najbezpieczniej zakładać, że trawnik miejski był spryskiwany w ciągu ostatnich kilku tygodni i unikać jedzenia trawy z takich miejsc.

Drugim zagrożeniem są pasożyty. Tasiemiec, glista i giardia chętnie zasiedlają wilgotne trawniki, na których wcześniej oddawały kał inne zwierzęta. Regularne odrobaczanie psa zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii (najczęściej co trzy do czterech miesięcy u psów dorosłych) znacząco obniża ryzyko. Trzecie zagrożenie to ostre źdźbła i dzikie kłosy traw, które potrafią utknąć w przestrzeniach międzyzębowych, w gardle, w uchu lub w przestrzeniach międzypalcowych, prowadząc do bolesnego stanu zapalnego. Kłosy z dzikich traw np. kłosówki wełnistej są w sezonie letnim częstą przyczyną wizyt na pogotowiu weterynaryjnym. Czwarte ryzyko to rośliny toksyczne rosnące obok trawy. Cebulica, naparstnica, oleander, bluszcz, narcyz czy lilia są dla psa szkodliwe (lilia dla kota wręcz silnie nefrotoksyczna), a pies skubiący zieleninę może je zjeść niechcący.

Co zrobić, gdy pies je trawę za często?

Jeżeli zachowanie wydaje Ci się przesadne, nie eliminuj go siłą („nie wolno”), tylko spróbuj zrozumieć kontekst i wprowadzić alternatywy. Pies, który ma dostęp do dobrze zbilansowanej karmy, regularny, dłuższy wysiłek, stymulację umysłową i czyste środowisko spacerowe, zwykle ogranicza jedzenie trawy do sporadycznych incydentów.

Sprawdź jakość i ilość karmy. Karma z odpowiednim poziomem białka, błonnika i tłuszczu zaspokaja podstawowe potrzeby fizjologiczne psa. Jeśli karma jest niskiej jakości lub porcje są za małe, czworonóg może szukać uzupełnienia. W ofercie sklepu znajdziesz różnorodne karmy w dziale rodzaje mięsa oraz zbilansowane karmy w kategorii artykuły dla psów. Jeśli weterynarz wskaże potrzebę uzupełnienia diety, warto sięgnąć po suplementy do diety BARF, zawierające między innymi prebiotyki, błonnik czy minerały, ale dobór konkretnego preparatu zawsze konsultuj z lekarzem.

Druga rzecz, którą warto zmienić, to stymulacja umysłowa. Pies znudzony chętniej zajmuje się trawą, niż pies zmęczony zabawą. Zabawki węchowe, maty wyszukiwawcze i interaktywne dozowniki przysmaków potrafią zająć Twojego pupila na dłużej niż zwykła kostka. Trzeci element to spacer w miejscu wolnym od chemii, najlepiej na łące za miastem lub w lesie, gdzie ryzyko zatrucia jest znikome. Jeśli mimo wszystko Twój pies dalej je trawę kompulsywnie albo każde jedzenie kończy się wymiotami, umów wizytę u weterynarza, zanim zaczniesz „leczyć” na własną rękę.

Jedzenie trawy przez psa to w większości przypadków zachowanie normalne, wynikające z instynktu, smaku albo nudy, a nie z choroby. Niepokój powinno budzić dopiero połączenie jedzenia trawy z innymi objawami (wymioty z krwią, biegunka, apatia, utrata wagi). Wtedy zawsze pierwszym krokiem jest konsultacja z lekarzem weterynarii, a nie samodzielne podawanie suplementów czy zmiana karmy „w ciemno”. Świadoma obserwacja, dobra karma, regularne odrobaczanie i ciekawsze spacery zwykle wystarczą, żeby Twój pupil traktował trawnik jak dodatek do codziennych przyjemności, a nie podstawę menu.